ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Μέλη : 400
Περιεχόμενο : 673
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 305154
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕκτύπωσηE-mail

Τα κάλαντα

Γενικά - Διάφορα

Τα κάλαντα είναι ελληνικό έθιμο που διατηρείται αμείωτο ακόμα και σήμερα με τα παιδιά να γυρνούν από σπίτι σε σπίτι 2 μαζί ή και περισσότερα και να τραγουδούν τα κάλαντα συνοδεύοντας το τραγούδι τους με το τρίγωνο ή ακόμα και κιθάρες, ακορντεόν, λύρες, ή φυσαρμόνικες.

 

Τα παιδιά γυρνούν από σπίτι σε σπίτι, χτυπούν την πόρτα και ρωτούν: «Να τα πούμε;». Αν η απάντηση από τον νοικοκύρη ή την νοικοκυρά είναι θετική, τότε τραγουδούν τα κάλαντα για μερικά λεπτά τελειώνοντας με την ευχή «Και του Χρόνου. Χρόνια Πολλά». Ο νοικοκύρης τα ανταμοίβει με κάποιο χρηματικό ποσό, ενώ παλιότερα τους πρόσφερε μελομακάρονα ή κουραμπιέδες.

Κάλαντα λέγονται την παραμονή των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων και είναι διαφορετικά για κάθε γιορτή.

Καταγωγή της λέξης κάλαντα

Η λέξη κάλαντα προέρχεται από τη λατινική «calenda», που σημαίνει αρχή του μήνα. Πιστεύεται ότι η ιστορία τους προχωρεί πολύ βαθιά στο παρελθόν και συνδέεται με την Αρχαία Ελλάδα. Βρήκαν, μάλιστα, αρχαία γραπτά κομμάτια παρόμοια με τα σημερινά κάλαντα (Ειρεσιώνη στην αρχαιότητα).

Τα παιδιά της εποχής εκείνης κρατούσαν ομοίωμα καραβιού που παρίστανε τον ερχομό του θεού Διόνυσου. Αλλοτε κρατούσαν κλαδί ελιάς ή δάφνης στο οποίο κρεμούσαν κόκκινες και άσπρες κλωστές. Στις κλωστές έδεναν τις προσφορές των νοικοκύρηδων.

Το τραγούδι της Ειρεσιώνης της εποχής του Ομήρου, το απαντάμε σήμερα με μικρές παραλλαγές στα κάλαντα της Θράκης:

<<Στο σπίτι ετούτο πού “ρθαμε του πλουσιονοικοκύρη
ν” ανοίξουνε οι πόρτες του να μπει ο πλούτος μέσα
να μπει ο πλούτος κι η χαρά κι η ποθητή ειρήνη
και να γεμίσουν τα σταμνιά μέλι, κρασί και λάδι
κι η σκάφη του ζυμώματος με φουσκωτό ζυμάρι>>

Μιας και σήμερα λένε τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς,ας δούμε μια εξήγηση για τα λόγια τους,που για να λέμε την αλήθεια,δεν είναι και τόσο κατανοητά.

Όπως υποστηρίζει μία θεωρία, στα χρόνια του Βυζαντίου ένας ερωτοχτυπημένος νέος έκανε την «καψούρα» του τραγούδι, αφιερώνοντάς το σε μία αριστοκράτισσα την οποία, λόγω της καταγωγής του, δεν μπορούσε να πλησιάσει.

 

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
ψιλή μου δεντρολιβανιά (*)
Κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησιά με τ” άγιο θόλος (*)
Άγιος Βασίλης έρχεται
και δε μας καταδέχεται (*)
από την Καισαρεία
συ σ” αρχόντισσα κυρία (*)
Βαστάει πένα και χαρτί
ζαχαροκάντυο ζυμωτή (*)
Χαρτί χαρτί και καλαμάρι
δες και με το παλικάρι (*)

 

Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτή την θεωρία, οι στίχοι στους οποίους υπάρχει αστερίσκος απευθύνονται στην αριστοκράτισσα, με τον ερωτευμένο νέο να την αποκαλεί μέχρι και… «γλυκιά μου» (ζαχαροκάντυο ζυμωτή, δηλαδή φτιαγμένη από ζάχαρη) και να την παρακαλεί να του ρίξει μια ματιά.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε όλους,με υγεία και ευτυχία.