ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ

Μέλη : 6539
Περιεχόμενο : 688
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 571266
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΕκτύπωσηE-mail

Γιατί;

Γενικά - Διάφορα

Γιατί;

 

Γιατί γίνεται τόσο λόγος για τις "Μαύρες Τρύπες";

Οι μαύρες τρύπες είναι ένα ανεξήγητο και αδιανόητο σημείο στο Σύμπαν. Μια ιδιομορφία, ένα σημείο στο χωροχρόνο όπου κάποτε ζούσε ένα από τα πιο γιγάντια άστρα του Γαλαξία μας. Είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη ουράνια αντικείμενα. Μια μαύρη τρύπα είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου. Ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερα υλικά από τρεις ηλιακές μάζες και ο οποίος στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την πάλη ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμη και από τα υλικά ενός άστρου νετρονίων.

Αν μπορούσαμε να συμπιέσουμε τη Γη μας στο μέγεθος ενός κερασιού, θα την είχαμε μετατρέψει σε μια μαύρη τρύπα. Σήμερα η μαύρη τρύπα αντιμετωπίζεται σαν ένα πραγματικά αδιανόητο ουράνιο αντικείμενο, όπου οι νόμοι της φυσικής έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, αδυνατώντας είτε να το περιγράψουν αναλυτικότερα είτε να προβλέψουν το τι συμβαίνει στο εσωτερικό του. Φυσικά μια μαύρη τρύπα είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τον ανθρώπινο νου και ίσως αυτό να οφείλεται στον όρο "τρύπα". Πολλοί από μας φαντάζονται ένα κάποιο βαθούλωμα πάνω σε μια επιφάνεια ή το χαρακτηριστικό ομώνυμο σκίσιμο στην επιφάνεια ενός χαρτιού.

Δεν είναι μια τρύπα πάνω σε κάτι γιατί είναι από μόνη της κάτι. Είναι μια τρισδιάστατη σφαιρική τρύπα, μια σφαίρα ύλης και όχι ένα κενό ύλης. Οπουδήποτε κι αν βρίσκονται τα παράξενα αυτά αντικείμενα στο Σύμπαν, η ύπαρξή τους είναι μια πραγματικότητα. Γιατί είναι πλέον γεγονός ότι το αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης ενός γιγάντιου άστρου είναι πάντοτε μια τέλεια σφαιρική μαύρη τρύπα, με τη μάζα της, το ηλεκτρικό της φορτίο και την περιστροφική της κίνηση.

Γιατί, κατά την ανατολή και τη δύση του ηλίου, ο ουρανός στην περιοχή της δύσης φαίνεται κοκκινωπός;

Όταν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, όπως το φως, προσπίπτει στα άτομα των διαφόρων υλικών απορροφάται και επανεκπέμπεται. Η απορρόφηση εξαρτάται από το είδος, τις διαστάσεις του ατόμου και το μήκος κύματος του προσπίπτοντος φωτός. Όταν τα άτομα έχουν τυχαία και ακανόνιστη διασπορά, n επανεκπομή τnς ακτινοβολίας γίνεται προς όλες τις διευθύνσεις και ονομάζεται διάχυση (ή διασκεδασμός).

Όταν κοιτάμε προς την περιοχή του ήλιου όταν ανατέλει ή δύει, υπερισχύει το φως το οποίο σκεδάζεται (διαχέεται) λιγότερο, δηλαδή το κόκκινο. Σημειωτέον ότι το καταμεσήμερο όταν κοιτάμε κατάματα τον ήλιο (κάτι που δεν πρέπει να κάνουμε) ο ήλιος φαίνεται κιτρινωπός για τον ίδιο λόγο. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο πρώτος που μελέτησε τη σκέδαση του φωτός από την ατμόσφαιρα ήταν ο Leonardo da Vinci, γύρω στο 1500, παρατηρώντας τη διάδοση του φωτός μέσα από τον καπνό που έβγαινε από καιόμενα ξύλα, έχοντας προηγηθεί του Τyndall κατά 300 χρόνια.